بيعت با وى را شكستند و به حاكم معزول و ياغى پيوستند . و بر ضد وى قيام كردند و همچنين با تحميل حكميت به آن حضرت باعث شدند كه پايه‌هاى حكومت معاويه استحكام يابد و خوارج به وجود آيند ، از همه مهمتر اين‌كه امام معصوم را به كفر و زندقه و دروغگويى متهم كردند تا حدى كه حضرت به كلى از آنها قطع اميد كرد و آنها را نفرين كرد . حضرت در نهج البلاغه در مذمت اين قوم مىفرمايد : خداوندا ، من از اهل كوفه بيزار و دلتنگ شده‌ام ، ايشان هم از من خسته و آزرده شده‌اند . من از آنها متنفرم ، آنها نيز از من به ستوه آمده‌اند ، به جاى آنها افراد بهترى به من مرحمت فرما و به جاى من شخص بدكارى بر آنها مسلط فرما ، بارالها دلسردى آنها را مانند نمك در آب ذوب كن « 1 » . همچنين حضرت در خطبه ديگرى مىفرمايد : اى كسانى كه شبيه مردان هستيد ولى مرد نيستيد ، اى كسانى كه عقل شما مانند كودكان و عروسان حجله‌نشين است ، اى كاش هرگز شما را نمىديدم و نمىشناختم همان شناختى كه سرانجام مرا اينچنين اندوهگين كرد ، خدا شما را بكشد كه اين قدر خون به دل من كرديد و سينه مرا مملو از خشم كرديد و جامهاى غم و اندوه را جرعه جرعه به من نوشانيديد ، و با سرپيچى و يارى نكردن من نقشها و طرحهايم را تباه كرديد ، تا آن‌جا كه قريش گفتند پسر ابوطالب ، مرد شجاعى است ولى از فنون جنگ آگاه نيست . سرانجام امير المومنين على ( ع ) توسط ابن ملجم مرادى يكى از خوارج كوفى در مسجد كوفه به شهادت رسيد . پس از وى ابتدا كوفيان با فرزندش امام حسن مجتبى بيعت كردند ولى به زودى فريفته زر و زور و تزوير معاويه شده به او پيوستند . تا حدى كه به آن حضرت حمله كردند ، ردايش را كشيدند و پايش را با خنجر مجروح كردند و خيمه‌گاهش را غارت كردند و شماتتها ، جنايتها و ظلمهاى زيادى نسبت به وى روا داشتند و او را بىيار و ياور در ميدان جنگ رها كردند و باعث شدند كه على رغم ميل باطنى صلح تحميلى را بپذيرد . همچنين پس از بيعت كردن امام حسن با يزيد ، كوفيان با ارسال 12 هزار نامه به مكه امام حسين را به كوفه دعوت كردند و سوگندهاى استوار ياد كردند . همچنين هنگام ورود مسلم به كوفه 20 هزار نفر با او بيعت كردند ولى هنگامى كه امام حسين و اهل بيتش به سوى آنها حركت كردند ، عهد و پيمان خود را نقض كرده ، به دشمن پيوستند و با نوك نيزه‌ها و تيغ شمشيرها از وى استقبال كردند و خاندان پيامبر و ذريه پاك او و گروه مومنان مخلص را مظلومانه قتل عام كردند . و با پيمان‌شكنى و بى

--> ( 1 ) - خطبه 25 نهج‌البلاغه .